„Tacy ludzie jak on nie powinni być nigdy w piłce nożnej”. Furman o byłym prezesie Wisły Płock

Rozmowa z Dominikiem Furmanem ukazała się we wtorek 10 listopada 2026 r. na kanale dziennikarza Tomasza Ćwiąkały w serwisie YouTube i trwa blisko dwie godziny. 34-letni były pomocnik mieszka w Płocku z żoną i dwiema córkami, a po zakończeniu kariery zajął się, razem ze wspólnikami, firmą z branży kosmetologicznej. Przyznał, że na wywiad zgodził się dopiero po zamknięciu sporu z Wisłą. Zebraliśmy to, co powiedział o płockim klubie.

„Postąpił bardzo nieładnie”

Furman grał w Wiśle w latach 2016–2020 i 2021–2023. Klub rozwiązał z nim kontrakt w lipcu 2023 r., po spadku z ekstraklasy, choć umowa obowiązywała do czerwca 2024 r. Piłkarz od początku mówił, że chciał zostać. W rozmowie wprost wskazał, kogo obwinia za rozstanie.

Powiedział, że musi wspomnieć o osobie, przez którą – jak to ujął – został z klubu wyrzucony. „Pan Marzec, ówczesny prezes Wisły Płock, postąpił bardzo nieładnie” – stwierdził. I dodał: „Honor na pierwszym miejscu. Powiedziałem, że nie odpuszczę”.

Tomasz Marzec kierował Wisłą Płock od lipca 2020 r. Stanowisko stracił pod koniec czerwca 2023 r., miesiąc po spadku, a zastąpił go Piotr Sadczuk.

Prośba o przelew przed ślubem

Według relacji Furmana konflikt zaczął się tuż po ostatnim meczu sezonu 2022/23. Wisła przegrała 27 maja 2023 r. z Cracovią 0:3 i spadła z ekstraklasy, a piłkarz kilka dni później, 1 czerwca, brał ślub. Twierdzi, że klub miał wtedy wobec zawodników duże zaległości w pensjach i premiach.

„Poprosiłem prezesa Marca – on wiedział, też był zaproszony na mój ślub – że mam ślub i czy mogę prosić o jakiś przelew, bo mam ślub za pasem, a nie chcę pożyczać na swój własny ślub. On mi powiedział, że oczywiście, jutro będziesz miał pieniądze” – opowiadał. Pieniędzy, jak mówi, nie dostał ani następnego dnia, ani kolejnego. „Więc ja mu napisałem SMS-a, że mnie oszukał kolejny raz. I nie użyłem żadnych epitetów”.

Kwoty zaległości Furman nie podał. Na sugestię prowadzącego, że mogło chodzić o pół miliona złotych, odpowiedział: „Może nie tyle, ale powiedzmy, że gdzieś w tych okolicach”. Dodał, że bardziej denerwowało go to, że już wcześniej coś piłkarzom obiecywano i nie dotrzymywano słowa. Prezes, według jego relacji, na ślub nie przyszedł.

„Rozmowa trwała półtorej minuty”

Kilka dni później, w czasie podróży poślubnej, Furman miał dostać SMS-a z zaproszeniem do biura prezesa. Do spotkania doszło po jego powrocie.

„Rozmowa trwała półtorej minuty. Powiedział, że musimy się rozstać. Ja zapytałem, czy chodzi o SMS-a. Powiedział, że tak. I tylko się mnie zapytał, czy chcę to zrobić polubownie, czy nie” – relacjonował. Na pytanie, czy bez tego SMS-a zostałby w Wiśle i pomógł jej w walce o powrót do ekstraklasy, odparł: „Myślę, że tak. Ja bym na pewno został, bo miałem kontrakt”.

Wysłania wiadomości nie żałuje. „Nie miałem wyjścia” – powiedział i dodał, że piłkarze byli, jak to ujął, „oszukiwani długo, długo wcześniej” i narastała w nich złość. Sposób rozstania ocenił tak: „Ja miałem wtedy 31 lat, nie miałem 22. (...) Z szacunku do drugiego człowieka tak się nie załatwia sprawy przez półtorej minuty”.

Dwa kontrakty i zarzut „straszenia”

Najostrzejsze słowa padły, gdy Furman opisywał rozmowy po decyzji o rozstaniu. „Straszył mnie ówczesny prezes” – powiedział, a dopytywany przez prowadzącego dodał: „Uważam, że tacy ludzie jak on nie powinni być nigdy w piłce nożnej, i mówię to z pełną świadomością tych słów”.

Uzasadniał to historią swoich umów. Po powrocie z Turcji w 2021 r. podpisał z Wisłą kontrakt na rok, a potem przedłużył go o dwa lata. Jak twierdzi, chciał dłuższej umowy i prezes się na nią zgodził, a ostatecznie dał mu dwuletnią. Podobnie miało być z pieniędzmi: po ustaleniu jednej kwoty usłyszał propozycję niższej. Według Furmana prezes zasugerował wtedy podpisanie drugiego, dodatkowego kontraktu – „skautingowego”, z którego wynikało, że piłkarz jest też skautem i trenuje młodzież.

Na pytanie prowadzącego, czy to byłby „fake”, Furman odpowiedział: „Oczywiście”. Potwierdził, że podpisał obie umowy, i dodał: „I to nie tylko ja podpisywałem”. Zapytany, czy podpisywanie takich kontraktów jest legalne, odparł, że to pytanie do prawników.

Do drugiej umowy prezes miał wrócić w czasie rozmów o rozstaniu. „Powiedziałem mu, że polubownie się nie zgodzę, będę walczył o swoje prawa. No to on mnie straszył, że te pieniądze, które dostawałem przez ten czas z tego drugiego kontraktu, będę musiał zwrócić” – relacjonował Furman. Jego prawnik, jak mówi, na tę zapowiedź się zaśmiał.

Rok kontraktu za jedną pensję

Wisła skorzystała z przepisu PZPN, który pozwala klubowi po spadku jednostronnie rozwiązać kontrakt bez winy zawodnika. Warunki: klub nie może zalegać piłkarzowi z wynagrodzeniem i musi mu wypłacić odszkodowanie równe jednej miesięcznej pensji. W komunikacie z 7 lipca 2023 r. klub podał, że kontrakt Furmana został rozwiązany „na mocy uchwały Polskiego Związku Piłki Nożnej po spadku do niższej klasy rozgrywkowej”. Podał też wtedy, że pomocnik rozegrał dla Wisły 197 meczów w ekstraklasie, najwięcej w historii klubu.

„Nieważne, czy masz kontrakt jeszcze przez rok, czy przez pięć lat. Ja straciłem, można powiedzieć, 11 pensji” – mówi Furman i ocenia: „Jest to mega niesprawiedliwe”. Jego pełnomocnik, adwokat Marcin Kwiecień, przekonywał, że regulacja jest sprzeczna ze standardami FIFA i w praktyce uderza w polskich zawodników, bo zagraniczni mogą szukać ochrony przed organami FIFA.

Piłkarski Sąd Polubowny przy PZPN w październiku 2023 r. przyznał rację piłkarzowi i uznał rozwiązanie kontraktu za bezskuteczne. W maju 2024 r. druga instancja w całości oddaliła jego powództwo. Furman mówi, że nie odpuścił: jeszcze w marcu 2026 r. obie strony stawiły się na rozprawie w siedzibie PZPN, a decyzji nie było przez kolejne miesiące.

Kilku piłkarzy z klubów, które spadły do niższych lig, prosiło go, jak opowiada, o kontakt do prawnika. „Przepis nie został zmieniony” – zaznaczył.

Co mówił klub

Piotr Sadczuk tłumaczył w lipcu 2023 r., że o rozstaniu zdecydowały sytuacja finansowa klubu, wysokość wynagrodzenia zawodnika i względy sportowe. Mówił też, że obniżka pensji realnie nie poprawiłaby sytuacji Wisły, bo piłkarz musiałby zrezygnować z około połowy wynagrodzenia, co byłoby dla niego nie do przyjęcia.

Furman nazywa to tłumaczenie „kompletną bzdurą”. „Ja mu w cztery oczy powiedziałem (...): ja mogę zejść jeszcze z pensji, ale ja chcę zostać, ja chcę grać w tym klubie” – relacjonuje. Zaznacza, że nie ma do Sadczuka pretensji o samo rozwiązanie umowy, bo decyzja, według niego, zapadła przed zmianą prezesa. Twierdzi, że Marzec chciał doprowadzić do jego odejścia „jeszcze swoimi rękoma”, ale mu się to nie udało. Żal ma o to, że nowy prezes przedstawił sprawę publicznie jako spór o pieniądze. Dodał, że od jednego z piłkarzy, którzy zostali w Wiśle po spadku, usłyszał, że jego kontraktu nie zmieniono.

To relacja jednej strony. W rozmowie nie ma stanowiska Tomasza Marca ani Piotra Sadczuka. Do chwili publikacji tego tekstu nie znaleźliśmy ich publicznej odpowiedzi na słowa Furmana, także te o zaległościach i dodatkowych kontraktach.

Porozumienie z nowym prezesem

Spór skończył się w tym roku, po zmianie władz klubu. Furman opowiada, że za namową żony zgłosił się do Wisły z propozycją powrotu do gry po trzech latach przerwy. Sam nazywa ten pomysł abstrakcyjnym i przyznaje, że była to z jego strony „zagrywka”, która miała doprowadzić do zamknięcia sprawy. Najpierw spotkał się z Piotrem Sadczukiem, kilka dni przed odejściem z Płocka jego i trenera Mariusza Misiury, potem z Maciejem Wiąckiem, który przejął kierowanie klubem.

„Dogadaliśmy się z prezesem Wiąckiem. Tutaj dla niego brawa. Powiedział, że chora sytuacja. (...) Troszeczkę dla tego klubu zrobiłem, trochę meczów rozegrałem, a tak naprawdę pożegnano mnie w najgorszy sposób. (...) Dogadaliśmy się, podaliśmy sobie ręce” – mówi Furman. Szczegółów porozumienia nie ujawnił.

Chęci na jego powrót na boisko w klubie nie było, co – jak mówi – rozumie, bo trzy lata przerwy to za długo. Dostał za to propozycję, by zostać „częścią klubu”. Na sugestię prowadzącego, że chodzi o rolę skauta, odpowiedział: „Powiedzmy”. Na razie odmówił. „To nie jest ten czas” – stwierdził. Uważa, że drzwi do klubu ma otwarte, choć zastrzega, że w piłce wszystko może się zmienić razem z prezesem.

„Nie jestem kibicem Wisły Płock”

Mimo porozumienia Furman nie ukrywa urazy. Nie skorzystał z zaproszenia na otwarcie nowego stadionu i, jak mówi, do dziś nie był na żadnym meczu Wisły, choć mieszka w Płocku i przejeżdża obok stadionu, odwożąc córkę do szkoły.

„Jestem szczery i nie jestem kibicem Wisły Płock za to, jak mnie potraktowano” – powiedział. Na pytanie, czy wciąż czuje się legionistą, odpowiedział twierdząco. Przyznał, że w pierwszym sezonie po odejściu kibicował rywalom płocczan: „Trzymałem kciuki za drużyny przeciwne grające z Wisłą Płock. (...) Buzowała we mnie duża złość. Dzisiaj już dla mnie wynik Wisły Płock jest obojętny”.

Zastrzegł, że ma szacunek do kibiców i dobre relacje z ludźmi pracującymi w klubie, a jego żal dotyczy konkretnych osób. Na uwagę prowadzącego, że rozegrał dla Wisły ponad 200 meczów, odparł, że ma ją w sercu, ale kibicem nazwać się nie może. „Zadra jest i będzie” – podsumował.

Stary stadion, sędziowie i mecz z Jagiellonią

Furman wracał też do lat spędzonych na boisku w Płocku. Wspominał stary stadion, na którym, wychodząc na rozgrzewkę, widział na trybunach „15 osób” i trudno było mu się zmotywować. O dzisiejszej frekwencji na nowym obiekcie powiedział, że „też jest średnio”.

Za przełomowy moment sezonu zakończonego spadkiem uznał mecz z Jagiellonią Białystok z 21 kwietnia 2023 r. Wisła prowadziła 2:0, a przegrała 2:4 po trzech golach Marca Guala. „My poszliśmy w dół, oni poszli w górę” – ocenił. Schodząc wtedy z boiska, pokazał kibicom gest niezadowolenia. Dziś tłumaczy, że chodziło mu o obronę drużyny, która jego zdaniem walczyła, i że rozumie reakcję trybun. Dobrze wspomina początek tamtego sezonu pod wodzą trenera Pavola Stano i grę w ustawieniu 4-3-3.

Mówił też o sędziach. Jako piłkarz uważał, że większym klubom arbitrzy pomagają, a dziś, jak przyznaje, ma do tego dystans. Podał jednak przykład ostatniego meczu Legii z Wisłą, w którym – jego zdaniem – płocczanie stracili gola po aucie, którego nie powinno być, i nie dostali rzutu karnego. „Wisła to też jest wielki klub. Uważam, że skrzywdzono Wisłę w tym meczu” – powiedział.

W czasie gry w Płocku docierały do niego sygnały z innych klubów. Zimą w sezonie 2017/18 zadzwonił Radosław Kucharski z Legii z pytaniem, czy chce wrócić do Warszawy, ale oferta nie nadeszła. Trener Lecha Poznań Nenad Bjelica miał mu po jednym z meczów powiedzieć: „Przyjdź do mnie, ja cię chcę”. Furman odpowiedział wtedy, że liczą się dla niego Legia i Wisła Płock. Dziś mówi, że taką propozycję by rozważył.

Wrócił również do sporu z Tarasem Romańczukiem z Jagiellonii z 2019 r. Podtrzymał, że zarzucane mu wówczas słowa nie padły, i podkreślił, że sprawa została wyjaśniona i zamknięta na piśmie.

Wypowiedzi Dominika Furmana pochodzą z rozmowy z Tomaszem Ćwiąkałą opublikowanej 10 listopada 2026 r. w serwisie YouTube. Cytaty z nagrania zostały przez redakcję oczyszczone z powtórzeń typowych dla mowy.

Mecze i wyniki drużyny zbieramy na stronie Wisła Płock: terminarz i wyniki.